Koniec z zabawą

0

Zabieramy go w świat legend i podań, które nie są już dziecięcą zabawą, ale interesującym sposobem na zrozumienie rozwoju świata. Ucząc młodzież mitologii greckiej, nauczyciele nie mają na myśli jedynie historii. Przekazują archetypy psychologiczne. Pokazują, że tak naprawdę dotyczy ona życia wewnętrznego człowieka, ukrytych fragmentów jego osobowości. Uczą o kosmosie – wewnętrznym i zewnętrznym. Dzięki takiemu podejściu, zagadnienia kwestii religijnej są dla nastolatków interesujące i nowe. Religia jest bardziej przekonująca, kiedy dotyczy wewnętrznego i zewnętrznego kosmosu, a nie jest jedynie nudnym zestawem powtarzających się lekcji.
Uświadamiamy mu jego korzenie. Wraz z rozwojem poznawczym intelekt abstrakcyjny chłopca nieustannie szuka odpowiedzi na pytania o jego miejsce w rodzinie i innych systemach, których jest częścią. Przekazujemy mu wiele opowieści o rodzinie i klanie: „Twoja prababcia…”; „TWój pradziadek był…” Obdarzamy go odpowiedzialnością za przemyślenie swojej roli w rodzinie i społeczności. Pozwalamy mu przyjąć na siebie rolę opiekuna: „Nasz sąsiad, Joe, właśnie wrócił ze szpitala po wylewie. Co chciałbyś zrobić dla niego i jego rodziny?” Dajemy mu jasno do zrozumienia, że chcemy z nim rozmawiać o wszystkim, nawet o jego najgłębszych obawach. Jak zawsze, staramy się opowiadać o historiach wziętych z naszego życia, a nie prowadzić nudny wykład.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *