ROZWOJ PSYCHOSPOŁECZNY

0

Tożsamość, autonomia, moralność, bliskość Jak zauważyliśmy, omawiając pierwszy etap, etap drugi dotyczy odkrywania samego siebie: „JESTEM SOBĄ” oraz zewnętrznego świata, w którym odbywa się rozwój tożsamości nastolatka, jego autonomii, coraz szerszego rozumienia moralności, rosnącej potrzeby bliskich związków, zwłaszcza z potencjalnymi partnerkami. Zanalizujmy zaznaczone tu obszary. Poszukiwanie tożsamości W Indiach, gdzie jako mały chłopiec przez pewien czas mieszkałem, istnieje powiedzenie, które w dość swobodnym tłumaczeniu brzmi mniej więcej tak:
Traktuj swego syna jak cesarza do piątego roku życia, Traktuj go jak niewolnika do dziesiątego roku życia, Traktuj go jak przyjaciela do piętnastego roku życia, A kiedy skończy piętnaście lat, oddaj go guru. Jest to interesujące powiedzenie, podkreślające istotę środkowego okresu dojrzewania. Mądrość dotycząca pierwszych lat życia polega na przywiązaniu – mówi ona: „Obdarzaj hojnie jego tożsamość wrodzonym poczuciem jej wartości i znaczenia, królewskimi przywilejami, wagą jej obecności w samym centrum kultury”. Mądrość dotycząca lat późnego dzieciństwa polega na dyscyplinie: „Trenuj tożsamość dziecka, tak by wiedziało, gdzie jest jego miejsce”. Mądrość dotycząca wczesnego dorastania dotyczy nowego zaufania: „Pokażmy, że wyłaniająca się tożsamość zaczyna dorównywać dorosłym”. Mądrość dotycząca środkowego dorastania dotyczy bardzo mocno tożsamości i zauważałem ją w każdym zakątku Indii: z chwilą, gdy młody mężczyzna znajduje się w centrum zmiany, centrum swojego odrodzenia, swojego wzrostu ku dorosłej męskości, jego tożsamość potrzebuje odpowiednich ku temu i ukształtowanych od dawna sił.
Wielu chłopców mniej więcej w połowie drugiego etapu słowami bądź uczynkami komunikuje swoim rodzicom: „Zostaw mnie. Jestem sobą, a nie tobą”. „Nie mów mi, kim mam być”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *