Wdrukowanie

0

Nieustanne bombardowanie mózgu pewnymi obrazami powoduje ich wdrukowanie. Oznacza to, że mózg nada im cechy realności. Wdrukowanie jest najbardziej typowe dla okresu od urodzenia po dojrzewanie, mniej natomiast dla życia dorosłego, kiedy mózg jest już ukształtowany (aczkolwiek badania pokazują, że i tutaj mamy do czynienia z tym zjawiskiem, czego dowodem są przypadki tak zwanego prania mózgu). Wynika stąd, że mózg dziecka potrzebuje znacznie mniejszego bombardowania niż mózg dorosłego, aby powstały w nim zmiany. W rozwijającym się mózgu wdrukowywanie zachodzi wiele razy dziennie. Wychwytuje on jakiś obraz z otoczenia i wdru- kowuje jako ustalony fragment rzeczywistości. W zrozumieniu tego procesu pomaga przykład funkcjonowania pamięci. Wracając myślą do jakiegoś szczególnie ważnego doświadczenia z dzieciństwa, będziecie odczuwać je z tą samą intensywnością i wyrazistością, przypomnicie sobie nawet konkretny smak lub zapach. Na przykład obiady u babci, kiedy mieliście dziesięć lat – pamiętacie je, bo zostały wdrukowane. Podobnie dzieje się z silnie oddziałującymi przekazami medialnymi. Kiedy byłem nastolatkiem, obejrzałem film Carrie. Pod koniec filmu z grobu wyłania się ręka, która chwyta dziewczynkę. Było to tak przerażające, że wszyscy w kinie, łącznie ze mną, krzyknęli ze strachu. Kilkadziesiąt lat później, dzięki wdrukowaniu, wciąż pamiętam tamto zdarzenie. Nawet teraz, jako czterdziestolatek, kiedy zobaczę taki sam rodzaj gliny, jak w tamtej scenie, w moim gadowym mózgu powstaje reakcja typu „walcz bądź uciekaj”, coś w rodzaju wewnętrznego dreszczu. Kiedy jestem na cmentarzu, przez mgnienie oka widzę tę rękę – pojawia się wewnętrzne doświadczenie synaptyczne, które zabarwia moje ostatnie spotkania z konkretną osobą wewnętrznym, wdrukowanym strachem wywołanym sceną z grobem z Carrie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *